Wypoczynek w Polsce i na Świecie

najlepsze miejsca na najlepszy odpoczynek



Miasto Beatelsów

Moim zdaniem mieszkanie w Liverpoolu musi być naprawdę niezwykłe. Wychodzę z założenia, że jednak mieszkanie w jakimś innym kraju jest bardzo fascynujące. Osobiście mam zamiar wybrać się już niedługo do pracy za granicę. Najpierw muszę tylko skończyć szkołę. Jeżeli skończę szkołę to później na pewno będę mogła wyjechać. Osobiście uważam, że praca w Liverpoolu jest czymś dla mnie idealnym. Zawsze chciałam mieszkać w tym właśnie mieście. Poza tym bardzo podoba mi się język angielski. Muszę nawet przyznać, że dość dobrze się nim posługuje także zdecydowanie nie powinno być problemu z posługiwaniem się nim na co dzień. Również pokój Liverpool na pewno mi się spodoba. Jestem święcie przekona o tym, że to miasto czeka właśnie na mnie. Muszę przyznać, że nie mogę się już doczekać kiedy tak naprawdę będę mogła wyjechać z tego kraju, aby móc zamieszkać właśnie tam gdzie przez praktycznie całe życie mnie ciągnęło. Zostało już niewiele czasu, gdyż za rok w końcu skończę studia, które teraz robię i będę mogła po prostu sobie wyjechać.

Jak na mój gust zdecydowanie zbyt wielu młodych ludzi opuszcza w dalszym ciągu nasz kraj. Wiem, że mieszkanie w Liverpoolu zdecydowanie bardziej im się opłaca wydaje mi się jednak, że przez chwilę powinni się oni zastanowić nad tym czy, aby na pewno do końca swoich dni chcą mieszkać za granicami swojego kraju. Myślę, że wielu młodych ludzi tak naprawdę nie zdaje sobie sprawy z tego co za granicą ich czeka. Okazuje się przecież, że pokój Liverpool jest dokładnie taki sam jak każdy inny pokój na całym świecie. W tym miejscu zdecydowanie nie znajdziemy niczego innego co mogłoby nas tam w jakimś stopniu zaskoczyć. Oczywiście w pierwszej fazie kiedy będziemy mieszkać w tym mieście wszystko będzie nam się wydawać cudowne i piękne jednak z czasem nasz entuzjazm ucichnie. Nawet praca w Liverpoolu wyda się nam czasami męcząca i nieodpowiednia dla nas. Po prostu okaże się pewnego dnia, że cała ta praca za granicą zdecydowanie nam nie odpowiada i, że jednak mogliśmy zostać w domu, aby tam móc robić cokolwiek innego.

Podobne

Z drugiej strony, mając poręcze te nie mieliśmy problemu ze znalezieniem drogi w ciemności. Okolo wschodu słońca (miedzy 6 a 7 rano) byliśmy na jakichś 6000m gdzie znów napotkaliśmy poręcz, luźno wisząca z innego repa. Że było stromo zabijaliśmy szable i szliśmy z lotna dalej by znow odkryc ze ta poręcz wisi dobrze założona na dwóch szablach. Dalej, juz bez poręczy minęliśmy czwarty obóz Amerykanina – założony chyba dzień wcześniej przez jego Szerpow – jakies 3-4 wyciagi poniżej seraka wyprowadzającego na plateau i gran szczytowa. Serak szczytowy byl stromy jednak nie było warunków na osadzenie śrub lodowych i trzeba było znów zaufać szablom. Na plateau dotarliśmy około 10 albo 11 rano. Po krótkim pikniku ruszyliśmy dalej.

Siły co jakiś czas nas opuszczały. Wydawało mi sie ze ile ich mam jest wykładnia ile jem. Po jednym Power Gelu i batonie – para nagle uderzała w nogi i nie było problemu – jak tylko zapomniałem o jedzeniu na jakieś 2 godziny – wydawało mi sie że wale głowa w mur. Poza tym wory zaczęły nam trochę ciążyć – mimo prob spakowania sie na lekko, byliśmy pewni ze ważą one więcej niż powinny. Może następnym razem trzeba wziąć jeden sznurek plus 50m repa do zjazdu? Może nie brać puchówki, maszynki, enercety i apteczki? Może trzeba było w ogóle zostawić wory w jedynce i isc zupelnie na lekko jak w Tatrach? Pewnie czasem by to działało a czasem nie – problem w tym, że błędną decyzje odczujemy (boleśnie) na własnej skórze.

Po osiągniecie grani, mieliśmy piękną panoramę na Khumbu – od Everestu po Makalu, Ama Dablam i dalej Tawoche I na zachód przez Gauri Sankar, Shishapangme po Cho Oyu. Himalaje 360 stopni dookola nas. Ale trzeba byto ruszać.

Spodziewaliśmy sie po dotarciu na gran (~6200m), że to już będzie rzut kamieniem do szczytu … jednak rzeczywistość była inna. Okazało sie, że gran jest długa, pokręcona i falująca w górę i w dół. My tymczasem zaczynaliśmy odczuwać te dwa tygodnie łażenia pod górę z worami i brak aklimatyzacji powyzej 5600. Postanowiliśmy jednak probować dalej – szlo nam coraz wolniej i kiedy miedzy 12.00 a 13.00 doszliśmy na kolejny grzbiet (6330m) by zobaczyć, że mamy jeszcze ze dwa albo trzy podobne do pokonania, stwierdziliśmy że chyba sobie darujemy te ostanie 100m do szczytu. Wprawdzie mieliśmy maszynkę i garnek ze sobą jednak biwak bez śpiwora i aklimatyzacji nam sie nie uśmiechał. Szczególnie że już przemroziliśmy sobie palce u stop poprzedniej nocy (drętwe palce mieliśmy jeszcze dwa miesiące później). Niechętnie, jednak podjęliśmy decyzje o odwrocie. Było tak blisko (100m w pionie zgodnie z moim GPS) jednak pewnie jakies 300 metrow w poziomie. Szkoda. Jednak co sie wspielismy to nasze. Widoki, pogoda, zabawa, zdjecia … niezapomniany wyjazd – polecam.